انجمن هاي بين المللي در سال 1991 ، سواد را به اين صورت تعريف مي‌نمودند: " مهارت افراد در خوانش، نگارش و گويش به زبان انگليسي و هم‌چنين توانمندي محاسبه و حل مساله‌ها در حد تبحر لازم براي پيش‌برد كارها و حضور در جامعه و در نهايت رسيدن به اهداف و نيز افزايش سطح معلومات. "
اما امروزه، مفهوم سواد و سواد دار بودن تنها در توانايي خوانش صفحه‌هاي كاغذ نيست، بلكه فراتر از آن،  خوانش صفحه‌هاي كامپيوتر و ديگر ابزارها را نيز در برمي‌گيرد. سواد عصر جديد شامل سواد رسانه‌اي ،سواد فناوري ، سواد اطلاعاتي و سوادهاي مهم ديگري نيز مي‌شود.
تاثير اينترنت و ديگر اشكال " فناوري اطلاعات و ارتباطات "  از قبيل واژه‌پردازها، ويرايشگرهاي شبكه، نرم‌افزارهاي اراية مقاله و سخنراني - مانند پاورپوينت- و پست الكترونيك به‌گونه‌اي است كه ماهيت سواد، دائماً نياز به تعريف مجدد دارد.
در جهان امروز, دانش‌آموزي كاملاً با سواد محسوب مي‌شود كه سواد نوين عصر اطلاعات  را به خوبي بداند.  به همين خاطر آموزگاران بايد با وارد كردن اين فناوري‌ها در برنامه‌هاي آموزشي دانش آموزان، آنها را براي آينده و سوادي كه بايد در آينده داشته باشند، آماده نمايند.
انجمن مطالعات بين المللي‌, بر اين باور است كه در راستاي حمايت از گسترش سوادهاي جديدي كه در آينده مورد نياز دانش‌آموزان خواهد بود، كارهاي زيادي مي‌توان انجام داد. از اين رو, اين انجمن در سال 2002  حقوقي را به شرح زير براي دانش‌آموزان قائل شد:

• داشتن آموزگاراني كه در استفاده از سوادهاي جديد، داراي مهارت و كارايي لازم باشند.
• برنامه‌هاي آموزشي كه براي ‌آنان تدوين مي‌شود، متضمن سوادهاي جديد باشد .
• دانش آموزان بايد طوري آموزش ببينند كه اين سوادها در نهايت، آنها را ارتقا دهند.
• داشتن فرصت تمرين, برآورد و ارزيابي كه خوانش و نگارش الكترونيكي را نيز در برمي‌گيرد.
• فرصت يادگيريِ, كاربرد بي‌خطر و مفيدِ فناوري اطلاعات و ارتباطات.
• امكان دسترسيِ برابر و بدون تبعيض همگان به فناوري اطلاعات و ارتباطات.